“Ik dacht: ik zal het eens proberen”

Wat als leren gewoon in je buurt gebeurt?

Wat als leren niet start in een klaslokaal, maar op een zaterdagmiddag in een verlaten vismijn? In Zeebrugge bewijst ’t WERKT dat het kan. In de Fishbone, een plek van en voor de buurt,  ontdekken bewoners nieuwe talenten door samen te klussen. We gingen in gesprek met Katia, een van de deelnemers.

We vertrekken vanuit doen

Met ’t WERKT creëren we een plek waar mensen samen en van elkaar leren. Onze aanpak is eenvoudig: zien doen, samen doen, zelf doen. Eerst toont een expert hoe het moet, daarna probeer je het samen, en uiteindelijk zet je zelf de stap.

In de Fishbone vonden we de ideale plek om mensen te laten experimenteren. Samen met buurtbewoners gaan we aan de slag. We bouwden een bar, leemden de muren en schilderden een groot deel van de zaal. En er staan nog heel wat workshops op het programma.

Verschillende experten delen hun kennis. Vakmensen nemen ons mee in hun stiel en leren ons de kneepjes van het vak. Maar altijd op een toegankelijke manier. Theorie ondersteunt de praktijk, niet andersom.

Katia: “Ik dacht: ik zal het eens proberen”

Vandaag laten we Katia aan het woord. Zij was erbij tijdens een van de eerste workshops.

“Ik heb via een flyer over ’t WERKT gehoord,” vertelt ze. “Ik dacht: ik ga het een keer proberen. De eerste keer kwam ik gewoon kijken. Maar voor ik het wist, zeiden ze: ‘Probeer het eens.’ en ik vond het leuk.”

Katia omschrijft zichzelf als iemand met “twee linkerhanden”. “Bij mijn ouders werd er altijd een vakman gebeld. Ik had nog nooit een boor in mijn handen gehad. Echt niets. Maar door de workshops heb ik misschien toch ontdekt dat ik handiger ben dan ik dacht.”

Ze leerde werken met vijzen, pluggen en boren.“Voor een klein gaatje ga ik nu misschien zelf boren. Vroeger zou ik daar iemand voor opbellen. Dat kost ook veel geld. En als je het één keer gedaan hebt, sta je sterker. Als er nu een vakman over de vloer komt, weet ik tenminste waarover hij spreekt.”

Leren zonder druk

Wat ’t WERKT anders maakt dan een klassieke opleiding, is de laagdrempeligheid.

“Ik leer het liefst al doende,” zegt Katia. “Maar zonder verplichting. De begeleider toont het voor en zegt dan: wie wil, mag het proberen. Bijvoorbeeld met de zaag. Ik wou dat niet meteen, en dat was oké. Je mag op je eigen tempo gaan. Dat vind ik belangrijk.”

Die flexibiliteit is voor haar essentieel. “Door mijn ziekte is mijn energie beperkt. Hier mag je later aankomen of vroeger vertrekken. Als ik na twee uur moe ben, ga ik gewoon naar huis. En het is dichtbij. Als ik telkens naar Brugge zou moeten gaan, zou dat al te veel energie kosten.”

Een warme groep

Naast het leren is er ook de groep. “Het is hier echt warm,” vertelt Katia. “Je motiveert elkaar ‘Probeer nog een keer’, zeggen ze dan. Iedereen is supergemotiveerd en je voelt dat er veel liefde is voor de Fishbone zelf.”

Die collectieve context is cruciaal. Deelnemers helpen elkaar, delen kennis en groeien samen. Zo ontstaat niet alleen vaardigheid, maar ook verbondenheid.

Trots op wat je maakt

Wanneer we vragen waar Katia het meest trots op is, moet ze niet lang nadenken.

“Op die bar,” zegt ze lachend. “Daar ben ik super fier op. Mijn naam mag daar wel op staan.”

En misschien is dat waar ’t WERKT echt om draait: mensen die ontdekken dat ze meer kunnen dan ze dachten. Dat leren niet altijd formeel hoeft te zijn. Dat je, samen met je buren, stap voor stap je buurt én jezelf kan versterken.

Informeel leren kan een eerste stap zijn. Naar meer zelfredzaamheid, naar opleiding, naar werk. Maar vooral naar meer vertrouwen in jezelf. In Zeebrugge begint dat gewoon op zaterdagmiddag. Met een boor, wat leem en de goesting om het te proberen.